« چجوری به پدر و مادرت آزار رسوندی؟» « با به دنیا اومدنم!» « غیر از این چی؟» « اونا مجبور شدن برای نگهداری من پرستار بگیرن و بعدش بین مادر و پدرم دعوا شد. میدونی چرا؟ چون مادرم چهل سالش بود و اون پرستار بیست و چهار سالش بود و بابام هفت خط بود! به دنیا اومدن من به اندازه ی کافی باعث آزار رسوندن شده!» « خب! حالا چرا فکر میکنی باعث آزار و اذیت خودت شدی؟» « من به شکلِ عجیبی نمیتونم فراموش کنم!»

وقتی با اون قدم­‌های بلند و محکمش وسط میدون ایستاد، جوونای طایفه­‌ی ما بلندبلند بهش خندیدن. خنده­‌شون هیوا رو جسورتر کرد. نشون رو عقب برد و روبروی جعفرخان ایستاد. تیرش تو خالِ هدف نشست. تپانچه یا تفنگ سَرپُر براش فرقی نداشت. کافی بود هدف در بُرد سلاح باشه. برنوی لول کوتاه و لول بلند براش توفیر نمی­‌کرد. انقدر دستش در مسلح کردن تفنگ فرز بود که چشم به ردش نمی­‌رسید. جان­‌لوله جوری با دستش اُخت بود که حرکت گلنگدن و پرکردن فشنگ از چشم­‌های زُل زده­‌ی ما پنهون می­‌موند. هدف رو که نشونه می‌­رفت تیر از جانِ­‌ لوله و جان از تنِ ما دَر می­شد. هیچ کدوم از تیراش خطا نرفت به رسمی شلیک می­‌کرد که انگار لوله تفنگ روی خال چسبیده بود. سریع و دقیق و بدون خطا! برنویی بود هیوا!

تعریف ظهر تابستان بوشهر چیزی نبود جز صدای کولرهای گازی. شهری که در سکوت فرو رفته و آفتابی که بی‌رحمانه می‌تابد و همه را از زور گرمایش به داخل خانه‌هایشان کشانده؛ یک نوع اسارت، یک نوع حکومت‌نظامی در تیررس شلیک بی‌رحمانۀ اشعۀ خورشید.